ugh

Fijn hoor. Iemand die op linked in een sollicitatiebrief plaatst om de functieomschrijvingen die werkgevers geven belachelijk te maken. De brief shinet met creativiteit en half solliciterend Nederland is er ondersteboven van. Of mensen die brief mogen gebruiken voor hun eigen sollicitatie? Waaaaaaaat, MENSEN HOU OP!

Het gaat constant door me heen: in wat voor een maatschappij zijn we beland? Functies vragen starters met relevante werkervaring (HOE DAN?) en EXTRAVERT is een van de Big Five als het gaat om gewilde persoonlijke kenmerken. 

NOU DANKJEWEL DAT BEN IK DUS NIET. Als introvert persoon voel ik me in het nauw gedrukt. Waar zijn de 'gewone' banen gebleven?? Er bestaan alleen nog maar banen voor groot talent, pro actieve personen, zelfstandige teamplayer en flexibele gestructureerde mensen zonder 9 tot 5 mentaliteit (HALLO, waarom mag dit niet meer?, DAT WIL IK). En als je al zo iemand bent, dan moet je nog 15 ronden doorstaan, waarin al deze eigenschappen sterk naar voren komen. Ik weet niet waar ze deze mensen vinden. Maar het feit dat ik me niet zo'n persoon voel, maakt het sollicitatieproces er niet gemakkelijker op. Neem gisteren. Of ik even een persoonlijkheidstest in wilde vullen van 200 vragen. Nu ben ik sowieso al slecht in enquetes (ik vul altijd alles rond het midden in). Maar goed, ik moest bij alles kiezen tussen Nee! zo ben ik niet, nee, soms wel/soms niet, ja of Ja! zo ben ik wel. De test heb ik naar alle eerlijkheid ingevuld, waarbij ik heb geprobeerd iets 'extremer' te denken. Ik heb dus af en toe Nee! of Ja! geantwoord. Maar goed, eerlijkheid wordt niet beloond. In het rapport dat ik naderhand ontving, bleek ik bij alles 'zwak' te zijn, op misschien 3 vakjes na. Nou, hier val ik dus alweer af. 

 

Wat wil ik nu eigenlijk hiermee zeggen? 

Ik heb er nogal moeite mee dat er van ons verwacht wordt dat we onszelf zo in de kijker lopen. Alles draait om hoe geweldig we ons kunnen voordoen en hoe goed het wel is wat we tot dan toe hebben bereikt. Ik ben niet iemand die (graag) pronkt. En omdat ik het idee heb dat ik dat wel moet doen (want goh, hoe kun je jezelf anders als geschiktere kandidaat laten zien dan die 750 anderen) voel ik me in het nauw gedrukt. Vragen als: waarom doe ik dit, waarom moet dit, wil ik dit wel stromen constant door mijn hoofd. Maar ik wil dit, ik wil namelijk die baan en ik weet dat ik het kan, maar op mijn eigen manier. 

 Iedereen om me heen heeft het er telkens over dat ik duidelijke keuzes moet maken over wat ik wil. Mijn eerste baan gaat natuurlijk voor een groot deel bepalend zijn voor de rest van mijn carierre. Geloof me, die keuze maken wil ik echt wel, maar ik weet niet of jullie het weten, de BANEN LIGGEN NIET VOOR HET OPRAPEN! Ik moet dus compromissen sluiten, wat ik helemaal niet erg vind. 

Thuiszitten en solliciteren is een strijd tegen het sollicitatiesysteem in Nederland en een mentale strijd die ik met mezelf voer. Dit schrijven is gewoon om alle chaos in mijn hoofd even van mij af te schrijven.